Burhan Mendi      


DENİZ MANTOLU KADIN


İçimde akdeniz esiyor yine

ben

ilk yudumda bursa’da

balıkçılar sokağında

ya  da marsilya’da bir körfez meyhanesindeyim



afrikalı yüreğimde

lusakalı çiçekler açarken

sen deniz mantolu kadın

ya sen nerdesin.



bana bakma sen

bakarsın

singapur’a düşen uçakta

seni düşünürüm eskisi gibi



yaz güneşim saçlarını ısıtırken

ayrılıklar gözdamlası olurken dudaklarımda

söyler misin

deniz mantolu kadın

ya sen nerdesin.



gökyüzü özleminle soyunuyor yarına

ay göz kırpıyor dal uçlarından

luandalı bir çocuğun gözlerinde kaldı uykularım



hasretin lacivert bir yaprak oldu

toros eteklerinde ıslanırken umutlarım

söyler misin

deniz mantolu kadın

ya sen nerdesin.



son kadehimde

kongo’ya kalkan bir vapurda

ya da niyasa’da

karatrenlerden sarkan siyah üzümlerdeyim

gölgeni kucaklarken gecelerim



ayaklarıma damlıyor

soluklarımda açıyor karanfillerim

kestane ağaçlarına yaslanmış yalnızlığım

sevdalı bir rüzgârla uyurken çekirge’de

sen

deniz mantolu kadın

ya sen nerdesin.


**************




KOSOVALI BİR MAVİ HÜZÜN


yaşamak

bir dilim ekmek kadar

sıcak ve kutsal olsa da

ölüm kurtuluştur böyle yerde

özgür olmadıkça.



yüzünde kartılar

kanatlarında çocuk çığlıkları Avrupa’nın

birlikte yürüyordunuz

kolunda Kosovalı bir yalnızlık

açlık ve yoksulluk



koştukça damlıyor düşleri

dudaklarına Piriştineli bulutların

yanımdan geçtiniz

duymadınız uykularımızın çatladığını

soluklarımıza düşen

karanlığı bölen kızarmış ölümleri.



görmediniz dallarınızın çırpındığını

görmek istemediniz

yıldızların toprakla kucaklaştığını

bakmak kolay değil cehennem sofrasına

tabaklarında korkunun gözyaşları



süngü uçlarında titreyen namuslar

bir yanda kar üstüne serpilmiş

kızlar, kadınlar, çocuklar

kan kırmızı güneş parçaları.



özgürlüğün yazgısı ıslanıyor yollarda

aydınlığa uzanıyor elleri

bir kadının bakışlarında

mavi bir hüzün açıyor



sancısını dolamış saçlarına

yürüyor yüreğimize

elinde bir tutam umut

insan haklarını çiğniyor dağlarda

sırtında çoluk çocuk


**************



KADINIM


bu akşam yine seni aradım kadınım

saçlarını taradım yalnızlığının

pamuk tarlalarına serpilen çocuklarımla

ezgilerini şiflerken anıların

tabağımdaki akşam güneşinde seni aradım.



bu akşam yine seni aradım kadınım

boynuna sarıldım dargınlıkların

gülüşlerin çınlıyor odalarımızda

balkonumda açarken sevdaların

kalbimdeki yeşilde seni aradım.



bu akşam yine seni aradım kadınım

ucundan ısırdım ayrılıkların

gençliğim ıslanıyor uzaklarda

yüreğim çırpınırken bakışlarına

dalımdaki türkülerde seni aradım.



bu akşam yine seni aradım kadınım

saçından tuttum çığlıklarının

Akdeniz’e açılan vapurlarda

Trenler kalkarken umutlarıma

Çalınan düdüklerde seni aradım.



bu akşam yine seni aradım kadınım

koynuna girdim sabahlarının

göğsüne damlayan uykularımda

martılar dalarken denizlerime

balık dudaklarında seni aradım.



bu akşam yine seni aradım kadınım

ayaklarına kapandım açılarının

soframı paylaşan yüzlerde

yarınları düşlerken çocuklarım

kolumdaki gözlerinde seni aradım


**************




DOKUNSAN

emeğin ucunda ben

hasretin kokusunda sen

sabrı zamanla pişirirken

ayrılıklar örülmüş saçlarımıza



ardıç kuşunun çığlığında üşüyen

hüznün kozaları çatlamış gözlerimizde

sapına kadar kızarmış bakışların

turnanın ağzındaki şarkılarda



öyle sararmış ki sevdalarım

dokunsan

dökülürüm.


**************



HANİYASUN KARADENİZ


samsun’u kucaklayan deniz

sana benzemiyor artık

gözleri kara,

elleri yara

kanatları çamur içinde

yakamozlar ağlıyor kıyılarında

karaya çıkmaya utanıyor balıkların.



fatsa’ya sarılırken yollarımız

gözleri yeşile çalıyor tepelerin

denizi sarmış da kolların

doruklarda soyunuyor

dağların koynunda öpüşüyor

ak saçlı bir ihtiyar gibi bulutların.



ayder’de balıklar oynuyor

yazgısıyla sevişiyor

al yazmalı

al yanaklı

bal dudaklı kuçilerin



martıların kanatlarında çırpınıyor

güzelim maviliklerin

uzak bir geçmişi paylaşıyor

yorgun

burgun

ve baygın yatışlı uzungöl’de

yalnızlığını yaşıyor dargın bakışlı kadınların.


**************

Yağmurlu, fırtınalı bir günde doğduğunu ve her yağmurlu fırtınalı günün doğum günü olduğunu söyler Burhan Mendi. Adana’da, 1 Nisan 1999’ ilk sayısı okurlarıyla buluşan aylık ARDIÇKUŞU dergisinin sahibi ve yazı işleri müdürü olan Mendi’nin, BULUT GEÇTİ, KARDERELİ YUSUF, BİRİNCİ İÇİNDEKİLER, İÇİMDEKİ UZAKLAR, YALNIZLIK UMUTLARI, DENİZ MANTOLU KADIN adlarında altı şiir kitabı var. Gazete ve dergilerde yazıları yayımlandı ve yayımlanmakta. Burhan Mendi, Adana’da oturmaktadır.